మిత్రమా* *”విస్తరాకును”* ఎంతో శుభ్రంగా ఉంచుకొని నీటితో కడిగి నమస్కారం చేసుకుని *’భోజనానికి’* కూర్చుంటాము.
భోజనము తినేవరకు *”ఆకుకు మట్టి”* అంటకుండా జాగ్రత్త వహిస్తాము.
తిన్న మరుక్షణం *’ఆకును’ (విస్తరిని)* మడిచి *’దూరంగా’* పడేస్తాం.
“మనిషి జీవితం”* కూడా అంతే ఊపిరి పోగానే *”ఊరి బయట”* పారేసి వస్తాము..
*’విస్తరాకు’* పారేసినప్పుడు సంతోషపడుతుంది.
ఎందుకంటే *’పొయేముందు ఒకరి ఆకలిని’* తీర్చటానికి తను ఉపయోగపడ్డానులే అన్న *’తృప్తి’* ఆకుకు ఉంటుంది.
*’సేవ’* చేసే అవకాశము వచ్చినపుడు మీరు అందరూ *’సేవ’* చేయండి.
మళ్లీ ఎప్పుడైనా చేయవచ్చులే అనుకొని *’వాయిదా’* వేయకండి.
ఆ అవకశము మళ్లీ వస్తుందని అనుకుంటే *’కుండ’* ఎప్పుడైనా పగిలిపోవచ్చు.
అప్పుడు *’విస్తరాకుకు’* ఉన్న *’తృప్తి’* కూడా మనకి ఉండదు..
ఎంత *’సంపాదించి’* ఏమి లాభం? *’ఒక్కపైసా’* కూడా తీసుకుపోగలమా?
కనీసం *’మన ఒంటిమీద బట్ట’* కూడా మిగలనివ్వరు..
అందుకే *’ఊపిరి’* ఉన్నంత వరకు *”నలుగురికి”* ఉపయోగపడే విధంగా *’జీవించండి’*…
*ఇదే జీవిత పరమార్ధం*
